Unsmart my life

Een leven zonder smartphone

Ik ben er klaar voor (denk ik)

De keuze is uiteindelijk gevallen op de nieuwe versie van de oude Nokia 3310 (de variant zonder 3G natuurlijk). Herken je hem nog?
Zelfs de stress om een vergeten oplader heb ik dadelijk niet meer. Een standbytijd van een maand en 22 uur spreektijd. Oude tijden herleven! De oude variant van de 3310 voelde in mijn herinnering wel iéts degelijker aan.

Ondanks dat ik gekozen heb voor onbeperkt bellen en SMS’en (voor €8,50 per maand), en ik dat dus ook bijna kan doen met bovengenoemde spreektijd, denk ik toch dat het een stuk makkelijker wordt om dit apparaat niet óveral mee naar toe te zeulen.

Onderzoek: in 5 jaar tijd ruim 30% meer zelfmoord onder tieners

Professor Jean M. Twenge

Professor in psychologie Jean M. Twenge van de San Diego State University is expert, schrijfster en onderzoekster op het gebied van generationele verschillen. Ze bedacht de term iGen voor de generatie die na de ‘millenials’ kwam, en denkt dat zij wel eens de weg naar verandering kunnen zijn, bijvoorbeeld als het gaat om het bereiken van aanscherping van de wapenwetten in de Verenigde Staten. Maar ook maakt ze zich na veel en grootschalig onderzoek grote zorgen over hoe smartphonegebruik jongeren beïnvloedt.

In een onderzoek van haar en drie collega’s, gepubliceerd in november 2017, blijkt het volgende: Tussen 2010 en 2015 nam het aantal zelfmoorden in de VS toe met 31% onder tieners tussen 13 en 18 jaar. Het aantal pogingen tot zelfmoord nam toe met 23%. In dezelfde jaren nam het gevoel van nutteloosheid en een gebrek aan plezier in het leven met 33% toe onder tieners, volgens nationale enquetes.

Nogmaals, dit alles in vijf jaar tijd. 31% meer zelfmoorden.

Wat de onderzoekers hierbij opvalt, is dat deze toenamen te zien zijn in alle groepen, ongeacht wat hun achtergrond is. Rijk en arm, alle rassen en etniciteiten, en in iedere regio van de Verenigde Staten. Waar een onderscheid in valt te maken is de vrijetijdsbesteding van de tieners: besteden ze relatief veel tijd ‘onscreen’, dan vallen ze in de groep met het hoge risico. Tieners die relatief veel tijd besteden aan persoonlijke ontmoetingen, sport en andere sociale ‘offscreen’ bezigheden vallen in de groep met het lage risico.

In het onderzoek is ook uitgebreid in gegaan op de vraag of depressieve gevoelens leiden tot meer smartphonegebruik, of dat smartphonegebruik leidt meer depressieve gevoelens. Onder andere kijkend naar eerder gedaan onderzoek, en naar de periode waarin tieners smartphones aan gingen schaffen, kon men maar één conclusie trekken. Alle onderzoeksgegevens wijzen naar de smartphone. Die zorgt voor onder andere minder slaap (wat een grote risicofactor is in het ontstaan van depressie) en minder persoonlijk face-to-face contact. Dat leidt tot een grotere kans op sociaal isolement. En de vervolgstappen daarop leiden tot bovenstaande onderzoeksresultaten.

De onderzoekers zien als belangrijke oplossing met name het beperken van ‘schermtijd’, ook al is hier nog geen toereikend onderzoek gedaan. Ze argumenteren toch voor het beperken van deze tijd: er zitten zeker geen negatieve effecten aan, wat nog altijd beter is dan de consequentie van depressie en zelfmoord bij een hoge ‘onscreen’tijd per dag.

Om de woorden van de onderzoekster te gebruiken is een interessante vraag om jezelf eens te stellen: What’s lost when we’re plugged in?

Herkenbaar?

Een gezellig avondje met vrienden…

 

Verslaafd…

Het punt is gekomen dat ik het toe moet geven:

Ik ben hartstikke verslaafd.

Snel een dosis nemen als ik op de wc ben in een kroeg of restaurant. En dan weer als de vriend(in) waarmee ik ben even wat drinken aan het halen is. Of als ik op de fiets zit, het eigenlijk veel te koud is om mijn handen uit mijn handschoenen te halen, maar ik het toch doe. Als ik in bed of bad lig. Of onder de douche sta. Mijn telefoon is immers waterdicht. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. En bijna alles er tussen in doen we ook samen.
De enige manier om in de auto van mijn telefoon af te blijven is door mijn telefoon in de achterbak te leggen. Of door te rijden in de auto van iemand anders, dan kan ik me nog nét beheersen.

En als er dan iemand tegen me begint te praten lijk ik wel in een andere wereld. Het duurt een aantal seconden voordat mijn aandacht zich losmaakt van mijn schermpje en langzaamaan verplaatst naar het mens van vlees en bloed dat graag gezien en gehoord wilt worden. Of erger nog; door kortaf te reageren geef ik te kennen liever in de wereld van ‘het loopje’ te verkeren. In de hierboven beschreven en ongetwijfeld herkenbare staat door mijn standaard rijtje apps en websites heen gaan. En als ik klaar ben weer opnieuw, want ik zal toch maar eens iets missen.

Zo ziet dat er dan uit…

Geconcentreerd een avond een boek lezen is er ook niet meer bij. De afleiding van een knipperend LED-lichtje is maximaal een armlengte van me verwijderd. En eigenlijk merk ik dat mijn concentratie überhaupt afneemt, die enkele keer dat het me een uurtje lukt om mijn telefoon in een andere ruimte te leggen, zodat ik me op de dode boom met letters kan concentreren. Ik baal er van dat me dat door mijn telefoon zo slecht lukt, dat concentreren op een boek. Want boeken bevatten nog altijd andere informatie dan het internet. Diepgaander, uitgebreider, veel veelzijdiger.

En als ik dan eens een uur in de bus (of een zeldzame rustige trein) zit… Dan zou ik zo graag weer eens gewoon naar buiten kijken . Zien wat daar te zien is. Vandaag werkte de Wi-Fi in de trein heel even niet, en was ik getuige van een verbluffend mooie zonsondergang voor Nederlandse begrippen! Een kort moment van verbondenheid met de wereld en de natuur door een technische storing.

De laatste reden die ik in dit blogbericht wil aanhalen is straling. Ik ben er op dit moment niet zeker van, maar mede door een verblijf van vier maanden in Peru, waar veel minder straling is, meen ik dat straling een effect op alles wat leeft heeft.

Met mezelf afspreken minder op mijn telefoon te kijken heeft de afgelopen jaren steeds slechts voor kort (okay, toegegeven, héél kort) gewerkt. De verleiding, bewust ingebouwd door fabrikanten en ontwikkelaars, maar daar over later meer, is te groot. En mijn verslaving en afhankelijkheid ook.

Okay Jaap, genoeg zuur gezeik. Wat ga je er aan doen, en waarom ga je je ervaringen daarover delen op het internet?

Wat ik er aan ga doen? De smartphone gaat de deur uit. Ik koop een GSM waarmee ik kan bellen en SMS’en.
Ik hou dit blog bij over een smartphoneloos leven, omdat ik hoop dat het andere mensen inspireert om hun smartphonegebruik te heroverwegen. Mijn focus richt zich niet alleen op de negatieve kanten van smartphonegebruik. Ook de positieve kanten zal ik belichten. Je kunt hier de komende tijd de volgende soort artikelen tegenkomen:

  • Mijn ervaringen in een leven zonder smartphone
  • Interviews vanuit verschillende invalshoeken
  • Artikelen die een specifiek onderwerp m.b.t. smartphonegebruik en gerelateerd uitdiepen

Een garantie voor succes is er natuurlijk niet. En een leven zonder smartphone voelt als een duik in het diepe. En dat het water dan nog heel koud is! Hoe dan ook, ik zal er hier eerlijk verslag van doen. Ja, zelfs als het experiment ‘mislukt’.

Wens me succes!

© 2018 Unsmart my life

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑